BY Lautréamont. Extrait des «Chants de Maldoror»
Vieil océan, aux vagues de cristal, tu ressembles proportionnellement à ces marques azurées que l’on voit sur le dos meurtri des mousses ; tu es un immense bleu, appliqué sur le corps de la terre : j’aime cette comparaison. Ainsi, à ton premier aspect, un souffle prolongé de tristesse, qu’on croirait être le murmure de ta brise suave, passe, en laissant des ineffaçables traces, sur l’âme profondément ébranlée, et tu rappelles au souvenir de tes amants, sans qu’on rende toujours compte, les rudes commencements de l’homme, où il fait conaissance avec la douleur, qui ne le quitte plus. Je te salue, vieil océan !..
Vieil océan, ô grand célibataire, quand tu parcours la solitude solonnelle de tes royaumes flegmatiques, tu t’énorgueillis à juste titre de ta magnificence native, et des éloges vrais que je m’empresse de te donner. Balancé voluptueusement par les mols effluves de ta lenteur majestueuse, qui est le plus grandiose parmi les attributs dont le souverain pouvoir t’a gratifié, tu déroules, au milieu d’un sombre mystère, sur toute ta surface sublime, tes vagues incomparables, avec le sentiment calme de ta puissance éternelle. Elles se suivent parallèlement, séparées par de courts intervalles. A peine l’une diminue, qu’une autre va à sa rencontre en grandissant, accompagnées du bruit mélancolique de l’écume qui se fond, pour nous avertir que tout est écume. (Ainsi, les êtres humains, ces vagues vivantes, meurent l’un après l’autre, d’une manière monotone ; mais, sans laisser de bruit écumeux.)... Je te salue, vieil océan !..
Стары акіян, твае крыштальныя хвалі нагадваюць свaёю сінечай падцёкі на спінах пабітых юнгаў; ты – гіганцкі сіняк на целе зямлі: мне даспадобы такое параўнанне. Пры першым спатканні з табою працяглы ў журбе сваёй уздых, што прымаюць за рокат лагоднага брызу, пакідае непазбыўны след у глыбока ўзрушанай душы; міжволі заклікаеш ты сваіх абранцаў узгадаць суворасць першых крокаў чалавека на зямлі, калі ён спазнаўся з болем, што з ім і пасёння застаецца. Вітаю цябе , стары акіяне!..
Стары акіян, о вялікі халасцяк, калі аглядаеш урачыстую самоту твайго флегматычнага царства, ты мусіш справядліва ганарыцца раскошай сваёй натуры і тою пашанаю, што я не марудзячы аддаю табе. Салодка разгайданы ў мяккай вільгаці гэтай велічнай запаволенасці, якая ёсць самаю значнаю прыкметай тваёй вярхоўнай улады, рассцілаеш ты на боскім абшары, у самым сэрцы змрочнай таямнцы, гіганцкія хвалі са спакойнай упэўненасцю ў сваёй неўміручай магутнасці. Яны стройна ўздымаюца паблізу адна ад адной. Ледзь ападзе адна, як другая расце ёй насустрач у тужлівым шаптанні пены, якая растане, каб папярэдзіць нас, што ўсё ў свеце пена. ( Гэтак і чалавечыя істоты, жывыя хвалі, нязменна канаюць адна за другой, не пакідаючы нават пеннага шэпту.)... Вітаю цябе, стары акіяне!..
Chanson d’automne
Les sanglots longs
Des violons
De l’automne
Blessent mon cœur
D’une langueur
Monotone.
Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l’heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure,
Et je m’en vais
Au vent mauvais
Qui m’emporte
Déçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte.
Paul Verlaine
Асенняя песьня
Пячэ струною
Сваёй скрушною
Асенні сум,
А сэрца б’ецца,
А сэрца рвецца
Ад горкіх дум.
Душу вярэдзяць,--
Я чую, – недзе
Гадзіны б’юць,
І плачу: што ж,
Былога ўсё ж
Мне не вярнуць.
У ноч пагнаў,
Услед стагнаў
Вятрыгі свіст.
Вазьмі з сабой,
Нясі, як той
Пажоўклы ліст...
