13 лістапада 2026 года старшым выкладчыкам кафедры тэорыі і методыкі выкладання рускай мовы як замежнай Ларысай Сцяпанаўнай Кіцун быў праведзены ўрок на тэму "Архіў памяці: гісторыі маёй краіны ў асобах маёй сям'і" для студэнтаў-замежнікаў 1 курса геаграфічнага факультэта. Урок быў змястоўным, эмацыянальна значным і спалучаў вывучэнне рускай мовы з далучэннем студэнтаў да культурна-гістарычнай спадчыны сваёй краіны.
Тэма ўрока дазволіла студэнтам разгледзець гісторыю сваёй краіны праз асабістыя і сямейныя гісторыі, выкарыстоўваючы такія крыніцы памяці, як фатаграфіі, успаміны студэнтаў і сямейныя дакументы. Такі падыход дапамагае ўбачыць сувязь паміж лёсам асобнага чалавека і гістарычнымі падзеямі дзяржавы.
Выкладчык выразна сфармулявала мэты занятку: пазнаёміць замежных студэнтаў з паняццем "сямейны архіў", пашырыць слоўнікавы запас па тэмах "сям'я", "памяць", "гісторыя", развіць навыкі маналагічнага і дыялагічнага маўлення, а таксама выхаваць паважлівыя адносіны да гісторыі і культуры іншых народаў.
Выкладчык пачала з актуалізацыі ведаў, прапанаваўшы студэнтам абмеркаваць, што яны ведаюць пра свае сем'і і якія сямейныя рэліквіі захаваліся ў іх дома. Потым была арганізавана работа з лексікай, тэкстам і нагляднымі матэрыяламі.
Асабліва ўдалымі былі наступныя прыёмы:
- праца з фатаграфіямі і сямейнымі дакументамі;
- складанне аповяду аб члене сям'і па плане;
- абмеркаванне ў малых групах;
- прэзентацыя кароткіх гісторый "Мая сям'я ў гісторыі маёй краіны";
- выкарыстанне пытанняў, якія стымулююць асабісты водгук студэнтаў.
Такая арганізацыя працы спрыяла актыўнаму далучэнню кожнага студэнта і стварэнню добразычлівай атмасферы ў групе. Сямейныя фатаграфіі, успаміны сапраўды могуць разглядацца як "гісторыя сям'і ў асобах" і як частка гісторыі краіны.
Выкладчык улічвала ўзровень валодання рускай мовай студэнтаў 1 курса. Новыя словы і выразы ўводзіліся паступова, з апорай на навочнасць, прыклады і паўтарэнне. Студэнтам былі прапанаваны маўленчыя ўзоры, што дапамагло ім будаваць складныя выказванні аб сваёй сям'і.
Асабліва важна, што выкладчык стварыла ўмовы для міжкультурнага дыялогу: студэнты маглі расказаць пра сямейныя традыцыі сваіх краін (Туркменістана і Кітая), параўнаць іх з беларускімі і выказаць уласнае меркаванне. Гэта садзейнічала не толькі развіццю моўнай кампетэнцыі, але і фарміраванню павагі да культурнай разнастайнасці.
Студэнты актыўна ўдзельнічалі ў абмеркаванні, задавалі пытанні, дзяліліся асабістымі гісторыямі і праяўлялі цікавасць да тэмы. Яны навучыліся выкарыстоўваць лексіку па тэме "сям'я і памяць", апісваць фатаграфіі, складаць кароткі аповяд аб сваяках і выказваць стаўленне да сямейнай гісторыі.
Урок меў вялікае выхаваўчае значэнне: ён паказаў студэнтам, што гісторыя краіны складаецца з лёсаў звычайных людзей, а захаванне сямейнай памяці дапамагае лепш разумець мінулае і сучаснасць.







BY

