BY 
Студэнты 2-га курса спецыяльнасці «Рамана-германская (італьянская) філалогія» напярэдадні светлага свята Вялікадня з энтузіязмам адгукнуліся на прапанову свайго выкладчыка Людмілы Сяргееўны Мельнікавай прыняць удзел у конкурсе перакладаў верша “Pasqua” (Вялікдзень) невядомага італьянскага аўтара. Прыемна і пахвальна, што перакладчыкі-пачаткоўцы не толькі праявілі жывую цікавасць да гэтай сакральнай тэмы, але і прадэманстравалі выдатныя здольнасці да глыбокага тлумачэння іншамоўнага тэксту, беражліва перадаўшы яго сэнсы на роднай мове.
Конкурс праходзіў у некалькі этапаў, у ім прынялі ўдзел большасць студэнтаў групы (Арцём Васільеў, Аліна Губіч, Вераніка Краснабаева, Анастасія Лазіцкая, Дар'я Макацкая, Аляксандра Мінько, Влада Аліферчык, Надзея Панкевіч, Анастасія Сідарава, Анастасія Русецкая, Дар'я Русецкая, Анастасія Цітавец, Алена Ульянава). Усе пераклады ацэньваліся па заслугах і атрымалі апладысменты гледачоў, але тры прапанаваныя варыянты, з якімі мы прапануем вам азнаёміцца, былі аднагалосна прызнаны лепшымі. Паколькі Велікодны перыяд працягваецца да Ушэсця Гасподняга, гэтыя радкі і сёння гучаць з не меншай актуальнасцю:
Пасха
Распят Человек на горе,
Терновый венец на Его челе.
Плачет луна, слёзы льёт серебром,
И стонет ветер в крике пустом.
Уныло бьёт колокол там, внизу.
Сегодня умер Иисус.
Лежит Человек в белом саване,
Лик Его печальный и усталый.
Неподвижна луна, будто из инея,
И ветер дует тихо, но без уныния.
Безмолвен колокол там, внизу.
Во гробе дремлет Иисус.
Идёт Человек – не слышно и шелеста,
Сердце Его сияет нежностью.
Бледная луна приветливо светит,
И дует благоухающий ветер.
Гласит о Празднике колокол там, внизу.
Пасха! Воскрес Иисус!
(Вераніка Краснабаева)
Пасха
На холме Человек на кресте,
Терновый венец у Него на челе.
Луна серебром проливает слёзы,
И ветер стонет, как будто в грозы.
Глухо звучит колокол вдали.
Сегодня Иисус ушёл с земли.
Теперь укрыт Он белым полотном,
Лицо Его тихо застыло в нём.
Луна неподвижна, холодна,
И ветер едва касается сна.
Молчит колокол где-то вдали.
Во гробе покоится Иисус земли.
Он идёт – тихо, почти незрим,
И свет Его сердца неугасим.
Луна улыбается с вышины,
И ветер приносит запах весны.
Звонко поёт колокол вдали.
Пасха! Воскрес Спаситель земли!
(Надзея Панкевіч)
Вялiкдзень
Чалавек на крыжы на гары,
На ілбе карона, на якой шыпы.
Плача луна срэбнымі слязамі,
І енчыць вецер у ляманту.
Б'е няўцешны звон там ўнізе.
Сёння змярцвелы Хрыстос на крыжы.
Ляжыць Чалавек у саване белым,
З лікам журботным, у стоме.
Луна нерухомая, быццам са снегу,
І сам вецер амаль што без дыху.
Знямеў няўцешны звон там ўнізе.
Спіць у пахавальні Хрыстос, зняты з крыжа.
Ідзе Чалавек без ніякага шуму,
Святло ціхае – святло ў Яго сэрцы.
І ўсміхаецца бледная луна,
І дыхае вецер зноў духмяна.
Б'е пра Свята і звон там ўнізе.
Вялікдзень! Адрадзіўся сам Хрысце!
(Влада Аліферчык)
